Ketina, Derecik’e beş altı kilometre kadar uzaktır ama arazi sarptır, kayalıktır, yol yürümekle bitmez, saatler gerekir varmak için Ketina’ya. 92 yılı Ekim ayının bir gecesi on üç vatan evladı Ketina’ya doğru yol alırken, köylü, korucu, asker mevzilerine girer. Irak’tan gece yarısı gizlice ülkemize gelen teröristler Derecik’i çevirir ama Ketina’yı ihmal etmezler Yeşilova’dan takviye gelmesin diye.

Ketina’da çatışma olduğu haberi gelir gelmez Yeşilova’dan jandarmalar, Derecik’ten komandolar ok gibi fırlamış ama yol uzun, arazi zor, on üç vatan evladının yanına geldiklerinde on üç vatan evladı bembeyaz giysileri içinde gökyüzüne doğru ağır ağır yükselmeye başlamışlardır bile, el sallayarak, biz görevimizi yaptık artık vatan size emanettir diyerek.

Sabah gün ışımasıyla başlayan çatışma, biz helikopterle Derecik karakoluna indiğimizde şiddetini bitirmiş, kaçan teröristleri köylü asker kovalamaya başlamıştı bile. O tarihe kadar PKK denen silahlı mafyaya vurulan en büyük darbeydi bu, yüzlerce hainin cansız bedeni arazide yatıyordu. Ele geçen silah ve mühimmat bir komando taburunu rahat rahat donatabilirdi. Hainlerde yazmış kendi kitaplarına, taşıması zor bir darbe aldık, diye.

Şehitlerimizi uğurlamıştık Allahın en yüce katına, göz yaşlı gönül yaralı. 

Bu bir tarihtir, tarihe geçecek olaydır ama kimse bilmez kimse yazmaz. Ketina Boğazında on üç vatan evladı yatar. Ben bu devletin hükümetiyim diyenler gitmeli Ketina’ya, bu şehitlerin ruhlarına bir fatiha okumalı ve Ey Türk Milletinin evlatları, vatan size minnettardır, demeli. Sonra bakışlarını gökyüzüne çevirerek Ey Gazi Paşa, Ne mutlu size ki böylesine kahraman bir ulusu yarattınız, Mehmetçiği yarattınız, biz bile onların sayesinde ayakta duruyoruz, Türk Milleti size minnettardır, demeli ama yürekten demeli ama içten gönülden demeli, demeli ki, biz affetmeyiz o kesin ama belki onları Allah affeder…